แคนโต้ คือ บทกวีประเภทหนึ่ง
มีลักษณะเป็นกลอนเปล่า 3 บรรทัด
แคนโต้เป็นเพียงบทกวีที่ประกอบไปด้วยกลุ่มถ้อยคำสั้นๆ
แต่สิ่งที่น่าแปลกก็คือ เมื่อกลุ่มคำเหล่านี้
ถูกจัดเรียงเป็นสามบรรทัดแล้ว
กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง
เมื่อได้อ่านแคนโต้ของใครผู้ใดก็ตาม
เป็นความยาวต่อเนื่องจำนวนมาก
คุณจะกลายเป็นผู้ล่วงล้ำ เข้าไปรับรู้ถึงอารมณ์
และห้วงความคิดคำนึงของชีวิตใครผู้หนึ่ง
ในลักษณะปะติดปะต่อ
และในยามที่คุณเผชิญหน้ากับถ้อยคำสั้นๆเหล่านั้น
คุณจะได้พบกับความหมายบางอย่าง
ผ่านความอ่อนไหว จากชีวิตเล็กๆบนโลกนี้

ที่มา http://www.thaicanto.com/main/what.php

วันนี้วันแม่ ลองเขียน แคนโต้ เกี่ยวกับแม่และเด็กสักหน่อย อิอิ
.
.
12 สิงหา
แม่บอกว่า
อย่ากลับบ้านดึก
.
.
พ่ออยู่ชั้นบน
แม่อยู่ชั้นล่าง
ฉันอยู่นอกบ้าน
.
.
วันนี้
ดอกมะลิ
ขายดี

วันแม่ คือ วันที่ให้ลูกทุกคนแสดงความรักต่อแม่
เรามี วันแม่ เพียงแค่วันเดียวในหนึ่งปี
และลูกแสนดีหลายๆคนมักจะบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า…

“เรารักแม่ทุกวันอยู่แล้วครับ/ค่ะ”

ผมเคยแปลกใจว่าทำไมไม่มี “วันลูก” บ้าง
หรือลูกเป็นแค่คนไม่สำคัญ..

แต่ความเป็นจริง
ทุกๆวันในชีวิต เป็นวันของลูกอยู่แล้ว
ตั้งแต่ที่แม่รู้ตัวว่าตั้งท้อง…
และก่อนที่เราจะลิมตาออกมาดูโลกเสียอีก
“วันของลูก” มีทุกวัน “สำหรับแม่”
และกว่าที่เราจะรู้จักคำว่า “รัก”
แม่ก็ให้ความรักแก่เรามาไม่รู้เท่าไรแล้ว
และ
แม่ไม่เคยต้องร้องขอวันเพื่อแสดงความรักต่อลูก
.
.
แต่
ลูกมักจะร้องขอแม่
ให้ตัวเองสามารถแสดงความรักกับคนอื่น
.
.
.
.
.
.
.
.
ในวันแม่

ทุกวันนี้อะไรคือทางเลือกที่ดีที่สุด
ไม่ใช่ทางเลือกที่คุณต้องการ
และก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ผมต้องการ

แต่พอกลับไปคิดดูอีกที
หรือว่าจริงๆแล้วชีวิตคนเราไม่มีทางเลือกมากนัก
เพราะอีกไม่กี่ปีเราก็ตายเป็นเถ้าธุลีในอากาศ..
ดังนั้นจงใช้ชีวืตให้มีความสุข แค่นั้นก็น่าจะพอ

แล้วการใช้ชีวิตให้มีความสุขที่สุด
มันคือทางเลือกที่ดีที่สุดหรือเปล่า

ไม่มีใครตอบคุณได้
แน่นอน ผมก็ไม่รู้เช่นกัน
เพราะทุกวันนี้ ผมก็ไม่รู้ว่า
ผมได้ใช้ขีวิตให้มีความสุขที่สุดหรือเปล่า

หรืออาจจะเป็นเพราะ
ตอนนี้ผมไม่รู้สึกมีความสุขเลย

.

.

บางทีคงเป็นเพราะ
ผมไม่มีทางให้เลือกมากนัก

รู้จักพวกชอบสร้างภาพไหมครับ?

ผมว่าหลายๆคนชอบสร้างภาพ เพราะเรากลัวดูไม่ดีในสายตาคนอื่น
กระเป๋าแบรนเนม เครื่องสำอางราคาแพง และเสื้อผ้าหรูหรา
มันก็เป็นแค่เปลือกนอก

สร้างภาพโดยการแต่งตัวมันก็ว่าแย่ แต่สร้างภาพด้านนิสัยยิ่งแย่กว่า
ยิ้มให้แต่ลับหลังนินทา ชมเชยใส่แต่พอเผลอก็แอบด่า
คนแบบนี้ใช้ไม่ได้ ไม่มีความจริงใจเอาซะเลย
.
.
ผมแค่สงสัยว่าคนพวกนี้
เค้าไปทำอะไรคุณหรอครับ?
.
.
คุณคงมีหลายคำตอบ ไม่ว่าจะรับไม่ได้ เห็นแล้วหมั่นไส้
ทำกับเพื่อนพี่น้องที่รักของคุณทั้งหลายแหล่
ยิ่งพวกที่โดนกระทำกับตัว คงอิดหนาระอาใจกับคนเหล่านี้
.
.
ผมแค่อยากบอกว่า
ผมเฉยๆกับคนพวกนี้นะ
ถ้าพวกเค้าไม่ทำอะไรที่ร้ายแรงหนักหนาให้กับชีวิตผม

.

.

.

.

พอตอบแบบนี้ไปแล้ว
ถือว่าผมสร้างภาพหรือเปล่า??

แปลกไหมเวลาที่เราถูกบังคับให้กินอะไรที่เราไม่ชอบ
เรามักจะปฏิเสธ และร้องขอสิ่งที่เราต้องการแทน…
.
.
เพราะเรามีสิทธิเลือก…เลือกที่จะรับหรือไม่รับ
.
.
.
แต่เมื่อเรากลับเป็นผู้ให้ เรามักจะไม่ถามผู้รับว่า..
.
.
เขา/เธอต้องการหรือไม่
.
.
แปลกแต่จริง
.
.
.
.
.
จริงหรือที่ว่า
.
.
.
.
.
มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่เห็นแก่ตัว

หลายๆคนกำลังคิดถึงบ้าน
คิดถึงไออุ่นของผ้าห่ม หมอนข้าง และตุ๊กตาเน่าๆที่อยู่บนเตียง
คิดถึงพ่อแม่ พี่น้อง ลุงป้าน้าอา ที่รอคอยเราด้วยความรัก
คิดถึงวันเวลาดีๆ ที่เคยอยู่กับคนรัก หรือแม้กระทั่งคนที่แอบรัก

เรามักจะคิดถึงความสุขสบายตอนที่เรากำลังลำบาก
เรามักจะคิดถึงสิ่งดีๆเมื่อเราเจอะเจอกับสิ่งร้ายๆ
.
.
.
แต่
.
.
.
สำหรับคนที่ไม่มีบ้าน
ไม่มีเตียงนอนนุ่มๆ ผ้าห่ม หมอนข้าง หรือตุ๊กตา
ไม่มีแม้แต่ญาติพี่น้องสักคน ที่จะรอคอยให้กลับไป
ไม่มีคนรัก และ ไม่มีแม้กระทั่งคนให้แอบรัก
.
.
.
ผมแค่อยากรู้ว่า
พวกเขากำลังคิดถึงอะไร?

.
.
.
.

ตอนจบของ Inception จะจบที่ Totem ของพระเอกกำลังหมุนอยู่
คนส่วนใหญ่มักจะเถียงว่า โลกที่พระเอกทำภารกิจสำเร็จและได้กลับไปอยู่กับลูกๆนั้น

มันเป็น โลกความจริง หรือว่า โลกความฝัน
บ้างก็ว่าจริง บ้างก็ว่าฝัน มีเหตุผลต่างๆกันไป

.
.
.

ผมว่าตอนจบของเรื่องนี้ ไม่ใช่แค่ความจริงหรือความฝัน
การที่พระเอกเลือกที่จะไม่มองว่า Totem จะหยุดหมุนหรือไม่นั้น
เพราะตัวเองมีความสุขที่ได้กลับมาอยู่กลับลูกสองคน
เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว

.
.
.

ไม่ว่าโลกที่เราอยู่ปัจจุบันนี้จะเป็นอะไรก็ตาม
ขอเพียงแค่เราทำมันให้ดีที่สุด และมีความสุขกับมันที่สุด
เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว
.
.
.

ผมเชื่อแบบนั้น

.
.
.

แล้วคุณล่ะ???

มันน่าประหลาดที่เราชอบสะกดคำผิด

เพราะเวลาพิมพ์เรามักไม่ดูหน้าจอ

.

.

มันน่าประหลาดที่หลายๆคนชอบทำผิด

เพียงเพราะเวลาทำแล้วมักไม่ค่อยจะคิด